Veel meer dan een reis: een avontuur en een test van uithoudingsvermogen voor de fiets en voor degene die hem bestuurt.
Door Ernesto González, Audiovisueel Producent en Digital Content, Organisator van TEDxLeón en docent van de Master EMBS van de Universiteit van León
3.300 kilometer afleggen op een elektrische fiets is niet alleen een avontuur. Het is ook een andere manier om door Europa te reizen, plekken te ontdekken die anders buiten de route zouden blijven en ervaringen te delen met mensen die je onderweg tegenkomt.
Gedurende 30 dagen heb ik gereisd van Oslo, in Noorwegen, naar León, in Spanje. Zeven landen en 3.300 kilometer op een UrbanBiker UB310B.
Ik kende deze fiets al, de UB310B, van enkele van mijn bezoeken aan UrbanBiker toen het idee begon te rijpen om hem op de proef te stellen tijdens een lange afstandsreis. De route zou hem confronteren met zeer verschillende geografieën, klimaten en oppervlakken. Ik had daarom een veelzijdige fiets nodig die voorbereid was om gedurende vele opeenvolgende dagen te presteren.
Het begin van het avontuur in Oslo
Het vertrek vond plaats bij de vuurtoren van Oslo, met de fietstassen vol en mijn hoofd nog voller met ideeën. Voor me lagen duizenden kilometers, een opeenvolging van bruggen, wegen, paden en landschappen die zouden veranderen naarmate ik naar het zuiden vorderde.
“Ik had alles gepland: in mijn hoofd, op mijn telefoon, de kilometers, de routes, de etappes… Maar toch was het gevoel er een van onzekerheid. Een mix van opwinding, zin en ook zenuwen, want in 30 dagen en 3.300 kilometer kunnen er veel dingen gebeuren die onmogelijk te plannen zijn. Dus die eerste nacht, met de fiets al klaar in Oslo om de volgende dag te vertrekken, heb ik heel weinig geslapen. Ik denk dat de adrenaline de schuldige was.”
Zeven landen en een ander Europa vanaf de fiets
Uit persoonlijke ervaring weet ik dat wanneer je door Europa reist, je dat normaal gesproken doet van luchthaven naar luchthaven en van grote stad naar grote stad: Oslo, Göteborg, Brussel, Parijs, Madrid… En zo bekeken is het makkelijk om de indruk te krijgen van een vrij uniform, zelfs homogeen Europa.
Maar vanaf een fiets verandert de perceptie volledig. De routes en paden voeren je langs lanen, boulevards, secundaire wegen, dorpen en wijken die normaal gesproken geen deel zouden uitmaken van een toeristische reis. En vooral dwingen ze je om je met een andere snelheid te verplaatsen.
Die snelheid stelt je in staat het dagelijks leven te observeren. Afhankelijk van het tijdstip zie je kinderen de school binnengaan of verlaten, mensen op weg naar hun werk, mensen die een koffie drinken, kleine winkels en lokale cafés ver van de toeristische zones.
En daar beginnen de bijzonderheden van elk land te verschijnen. Niet zozeer in de grote monumenten of in de meest voor de hand liggende architectuur, maar in kleine gebaren, gewoonten en manieren om het dagelijks leven te organiseren. Ook in de structuur van de steden en dorpen, in hoe hun straten, wegen, openbare ruimtes zijn ontworpen en de manier waarop mensen ze gebruiken.
De fiets stelde me uiteindelijk in staat om een veel minder uniform Europa te zien dan het lijkt wanneer we simpelweg van de ene grote stad naar de andere springen.
Hoe presteerde de UB310B gedurende 3.300 kilometer?
Wat de fiets betreft, de UrbanBiker UB310B, eindigde ik de reis uiterst tevreden. Na 30 dagen en 3.300 kilometer gedroeg hij zich praktisch hetzelfde als op de eerste dag: zonder geluiden, zonder problemen en zonder enkel mechanisch incident.
Mijn oorspronkelijke bedoeling was om met ongeveer 20 kilo in de fietstassen te reizen, maar uiteindelijk had ik 24 kg bij me. Daarvan kwam ongeveer 5 kilo overeen met de slaapuitrusting —tent, slaapzak en luchtbed—, nog eens 5 kilo aan kleding en waterdicht materiaal, en ongeveer 14 kilo aan elektronische apparatuur: laptop, drie camera’s, drone, powerbank, opladers en batterijen.
Ik wist dat ik behoorlijk zwaar beladen was en dat ik dicht bij de limiet zat die ik mezelf had gesteld, maar gedurende de hele route vormde dat extra gewicht geen enkel probleem, noch voor mij noch voor de fiets.
Een van mijn grote onzekerheden voordat ik aan de reis begon was de batterij. Het was mijn eerste lange reis op een elektrische fiets en ik wist niet echt hoe lang een lading zou duren wanneer zoveel variabelen meespeelden: wind, regen, hoogteverschillen, wegen, fietspaden, paden of zelfs het type wegdek.
Een van de dingen die me echter het meest verbaasde, was hoe natuurlijk het was om de fiets te leren kennen. Na 5 of 6 dagen reizen was ik al in staat om naar de route te kijken, de kilometers, de hellingen en de windomstandigheden te zien en bijna automatisch te weten hoe de batterij zich zou gedragen.
Ik wist of ik de 100 kilometer kon doen zonder op te laden, of ik een uur opladen overdag nodig zou hebben of dat het, gezien de omstandigheden van de etappe, beter zou zijn om twee stops te benutten om hem op te laden. Beetje bij beetje begin je die berekeningen bijna te maken zonder het te beseffen.
Als de etappe bijvoorbeeld behoorlijk wat hoogteverschil had, berekende ik al ongeveer 10% meer verbruik dan op een vergelijkbare maar vlakkere route. De wind had daarentegen veel meer impact. Op sommige dagen had ik tegenwind met windstoten van 30 of 40 km/u en het verbruik kon gemakkelijk met 30 tot 40% toenemen.
Omdat mijn gemiddelde snelheid rond de 20 km/u lag, wist ik dat ik voor ongeveer 100 kilometer vijf of zes uur zou fietsen. Dat gaf me behoorlijk wat ruimte om de oplaadsessies te organiseren. Als de omstandigheden normaal waren, maakte ik gewoon mijn stops om te ontbijten, iets te eten of uit te rusten zonder me al te veel zorgen te maken over het vinden van een stopcontact. Maar als ik wist dat ik tegenwind had, behoorlijk wat hoogteverschil of een meer veeleisende etappe, gebruikte ik diezelfde stops om de batterij op te laden.
De batterij van mijn UrbanBiker herstelde ongeveer 14% per uur dat hij aangesloten was. Tijdens de hele reis heb ik nooit een echt lange stop hoeven maken uitsluitend om op te laden. Op zijn hoogst had ik op twee of drie bijzonder veeleisende dagen ongeveer 30 of 40% herstel nodig tijdens de dag.
Uiteindelijk werd iets dat voor het vertrek een van de grote vraagtekens van de reis leek, iets volledig natuurlijks. Je leert de fiets, zijn limieten en zijn prestaties kennen alsof je een nieuwe taal leert interpreteren.
Een reis die ook vanuit León werd gevolgd
Het avontuur begon al vanaf de eerste etappes interesse te wekken in León. Zowel Onda Cero León als Leonoticias berichtten over de route toen Ernesto nog naar het zuiden van Europa vorderde.
Onda Cero benadrukte dat het niet gaat om een wedstrijd of om iets te bewijzen, maar om te genieten van een andere manier van reizen. Met bijna 24 kilo bagage —tussen het kampeermateriaal en de opnameapparatuur— heeft Ernesto zichzelf voorgenomen om een gemiddelde van bijna 100 kilometer per dag te voltooien zonder af te zien van het observeren en beleven van elke plek op de route.
Leonoticias richtte zich op het persoonlijke verhaal van de hoofdpersoon: een Mexicaan “met acht Leónese achternamen” die de fiets heeft gekozen om de 3.300 kilometer af te leggen die Oslo scheiden van León, de stad waarmee hij een nauwe persoonlijke en professionele band onderhoudt.
De reis is opgenomen in:
- Onda Cero León: “Van Oslo naar León op een elektrische fiets: 3.300 kilometer, 33 dagen en één doel”
- Leonoticias: “Een Mexicaan “met acht Leónese achternamen” legt per fiets de 3.300 kilometer af die Oslo van León scheiden”
- Op onze sociale media en die van Ernesto zelf
Veel meer dan de bestemming bereiken
Er is iets dat ik nooit echt had overwogen voor deze reis: een elektrische fiets is niet simpelweg een fiets met ondersteuning. Het is een andere manier van reizen. Vaak denken we dat je voor een lange fietstocht vooral een goede conditie, kracht en training nodig hebt. En natuurlijk helpt dat allemaal. Maar de elektrische fiets verandert de regels.
De leeftijd, de fysieke conditie, de dagelijkse kilometers, de hoogteverschillen of de duur van de reis blijven belangrijk, maar zijn niet langer zulke rigide barrières. Plotseling verschijnen er opties die je misschien eerder niet eens overwoog.
Daarom denk ik niet dat de elektrische fiets concurreert met de conventionele fiets. Het zijn verschillende dingen. Elk biedt een andere ervaring en eigen mogelijkheden. Net zoals we met de auto, motor of camper kunnen reizen, opent de elektrische fiets zijn eigen ruimte. En wanneer je ontdekt wat je er echt mee kunt doen, verandert het volledig je manier van denken over reizen.
Na 30 dagen en 3.300 kilometer kijk ik niet meer op dezelfde manier naar een kaart. Nu zie ik afstanden en begin ik me routes voor te stellen. Ik zie steden en denk hoe ik ze zou kunnen verbinden. Ik zie 1.500 of 2.000 kilometer en in plaats van te denken dat het te veel is, begin ik te berekenen hoeveel dagen ik nodig zou hebben. Dat is misschien wel een van de onverwachte effecten van deze reis geweest: in plaats van me de zin te ontnemen om er nog een te doen, heeft het mijn hoofd gevuld met ideeën.
Na Oslo-León kan ik, als ik maar 10 dagen vakantie heb, denken aan Viena-Venetië, ongeveer 700 kilometer of vele andere routes.
Na 30 dagen en 3.305 kilometer toont deze reis aan dat de elektrische fiets nieuwe mogelijkheden kan openen om lange afstanden af te leggen op een actieve, duurzame en opwindende manier. En jij, als je een lange afstandsreis met een elektrische fiets zou kunnen ondernemen, welke twee plekken in Europa zou je dan met elkaar verbinden?
